უჩვეულო გამოღვიძება (თავი პირველი)

 

გამომეღვიძა…
საშინელი კოშმარი ვნახე. ცხოვრებაში ასეთი დიდი ადრენალინი არაფერზე გამომიყოფია. ჯერ კიდევ ვკანკალებდი შიშისგან, ოფლში ვცურავდი, ეიფორიაში ვიყავი. ცხოვრებაში პირველად ვიგრძენი ერთდროულად ასეთი დიდი შვება და ბედნიერება გაღვიძებით. ცხოვრება რეალურზე ბევრად უფრო საშინელი და ამაზრზენი შეიძლებოდა ყოფილიყო, თუნდაც ისეთი, როგორიც სიზმარში ვიხილე. უკვე გათენებული იყო. თუმცა ჯერ მაღვიძარასაც არ დაურეკია, ალბათ ადრეა ძალიან. ტელეფონს შევხედე და შვიდის ოცი წუთი იყო. ისევ ვკანკალებდი. ადრე იყო და წყლის გადავლებასაც მოვასწრებდი მდგომარეობიდან რომ გამოვსულიყავი. ასეც მოვიქეცი.
ნახევარი საათის შემდეგ უკვე კარგად ვგრძნობდი თავს. ჩავიცვი, მოვწესრიგდი, გავემზადე უნივერსიტეტში წასასვლელად. მაჯის საათს დავხედე და შვიდის ოც წუთს აჩვენებდა. რამ გააჩერა სულ ახლახანს მაჩუქეს, გავიფიქრე მწყრალად, მაგრამ არ მოვიხსენი, მთავარია ჩანდეს რომ მიკეთია. ტელეფონზე შევამოწმე და იქაც შვიდის 20 წუთი იყო. ამას რაღა ჭირს? ორივე გაჩერდა? ვფიქრობდი და ვერ გამერკვია რა ხდებოდა. თუმცა ბოლოს ჩავთვალე, რომ აბაზანაში შესვლის წინ, ახალგამოღვიძებულმა ვერ გავარჩიე, რომელი საათი იყო. რადგან ასეა, ჯერ საკმარისზე მეტი დრო მაქვს, შემიძლია სახლიდან გასვლამდე ინტერნეტში შევიდე. ყავა მოვიდუღე და კომპიუტერი ჩავრთე. შვიდის ოცი წუთი იყო. ინტერნეტში ვერ შევედი. გათიშული იყო. დავკეცე ლეპტოპი და სამზარეულოში გავედი. იქაც აღარ შევყოვნდი, ოთახში დავბრუნდი და ტელევიზორი ჩავრთე. არც ერთ არხს აჩვენებდა. რა უბედურებაა ყველაფრის ერთდროულად გათიშვა ამ დილაუთენია, ვფიქრობდი და ნერვიულად დავდიოდი ოთახებში. უცებ კედლის საათი შევნიშნე. ესეც შვიდის ოც წუთს აჩვენებდა, მაგრამ ეს საათი გაჩერებული იყო. რამდენიმე წამით მივაშტერდი, გული ამიჩქარდა, თითქოს რაღაც წარმოუდგენელმა, უცნაურმა და საშიშმა აზრმა გამიელვა თავში. მაჯაზე დავიხედე, ესეც გაჩერებული იყო, ტელეფონი ამოვიღე, ისევ შვიდის ოცი წუთია, ხელახლა ჩავრთე კომპიუტერი, აქაც იგივე, ინტერნეტში ისევ ვერ შევედი, ტელევიზორი ისევ არ ჩაირთო. სასწრაფოდ მოვიცვი ქურთუკი და გავიქეცი სახლიდან, შეიძლება დამაგვიანდა კიდეც, ვფიქრობდი ჩემთვის, ვინ დაიჯერებს რომ ყველა საათი ერთდროულად გაჩერდა ჩემ სახლში?! საინტერესოა… გასაოცარია…
ასიოდე მეტრი მექნებოდა გავლილი, რომ ერთი კაცი შემომხვდა, ვიცანი, ჩემი ახალი მეზობელი იყო. გზაზე იდგა და გაშტერებული მიყურებდა. მივესალმე, თუმცა რეაქცია არ ჰქონია. გზა გავაგრძელე, ის კი ისევ ასე დარჩა გაშეშებული,თვალიც კი არ დაუხამხამებია. ერთი წამით ეჭვიც კი შემეპარა, იქნებ ღამე სიცივით გაიყინა და ასე იმიტომ დარჩა გაშეშებული, ვინ იცის იქნებ განძრევა უნდა და ნაბიჯსაც ვეღარ დგამს ისეა გაყინული მეთქი.
შემდეგ მეთვითონვე გამეცინა ასეთ აზრზე. გამახსენდა ფილმი „თეთრი ცვილების სახლი“, სადაც ცოცხალი ადამიანები ცვლილით იყვნენ გაქვავებული და თვალსაც ვერ ახამხამებდნენ, ვერც ყვიროდნენ, ვერც ინძრეოდნენ.
არ ვიცოდი რა დრო იყო. მაჯისა და ტელეფონის საათები ისევ გაჩერებული იყო. მოდი კურსელს დავურეკავ და საათს ვკითხავ, გავიფიქრე და ტელეფონი ამოვიღე. საკუთარ თავზე მეცინებოდა. ასეთი რამ პირველად დამემართა ცხოვრებაში. კურსელთან არ დაირეკა, შემდეგ ბიძაშვილთან ვცადე, შემდეგ დედაჩემთან, შემდეგ შეყვარებულთან და არავისთან გავიდა ზარი. ჩემს ტელეფონს ნამდვილად რაღაც სჭირს, ვთქვი ხმამაღლა და ცაში ავიხედე. გამახსენდა, რომ წინათ გლეხები ყანებში მუშაობისას მზის ადგილმდებარეობის მიხედვით იგებდნენ საათს თითქმის ზუსტი დროით. ახლა შევამჩნიე, რომ მზე ჯერ არ ამოსულიყო. მხოლოდ მისი სხივები ჩანდა, რომელიც ძალიან ძალიან შორს ბჟუტავდა. მართლაც შვიდის ოცი წუთივითაა, გავიფიქრე და გავაგრძელე ცაში ყურება. უცებ რაღაცას დავეჯახე და წავიქეცი. ეს ისე მოულოდნელად მოხდა, აზრზე მოსვლაც ვერ მოვასწარი. ხელი მომყვა და ძალიან მტკიოდა. ძაღლს დავეჯახე. ძაღლი ძირს ეგდო.რა მოუვიდა? მოკვდა? დავეჯახე და მოკვდა? ასე უბრალოდ? არც დაიყეფა, არც არაფერი… უბრალოდ წაიქცა და მოკვდა. რა უცნაურია. საერთოდ არ ინძრეოდა. ნაბიჯს ავუჩქარე და მთავარ გზაზე გადავედი. ჰოი საოცრებავ! ეს რა ხდება?! ყველა მანქანა გაჩერებული იყო. მაგრამ არა ისე როგორც საცობში, ისინი ცალ-ცალკე იყვნენ. ადამიანებიც დავინახე. ისინი გაშეშებულები იყვნენ, როგორც თავიდან ჩემი მეზობელი…

გაგრძელება იქნება

დატოვე კომენტარი