ავტორი: თეო კომახიძე

***   მინდოდა დავუფლებოდი სამყაროს მავთულებს მათ მყოფობას ადგილებში რომელიც არ არსებობს მათ ხრიალ ამოსუნთქვას მდინარეებიდან როცა ვიგულე ჩემი თავი...

ძველმანების მაღაზია გონების პირას     (ამბობს) არასდროს ენდო იმას ვინც არასდროს ქრება (მჯერა) არის ძალები რომლებიც ჩვენს ყოფაში შემთხვევებად...

არადმყოფობა   მე არავინ ვარ და ჩემი ხმაც მხოლოდ ზამბარებს ესმით წარმოიდგინე წაბლისფერი ნათელი ანგელოზის საშვილოსნოს მუზეუმში წარმოიდგინე ქარბუქს მოწყვეტილი...